Το πρώτο Ελληνικό Transsexual Portal σας καλωσορίζει !!!
Προφίλ | Όροι χρήσης | Άρθρα | Forum | Chat | Αγγελίες | Βιβλίο Επισκεπτών
Site map
Αρχική σελίδα
 TRANSSEXUAL NEWS
 
ΕΝΟΤΗΤΕΣ
Η άποψη του Transs.gr
Σύντομο σχόλιο από το transs.gr
Συνεντεύξεις του transs.gr
Καταγγελίες του Transs.gr
Απόψεις
Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών
Trans Διεκδικήσεις
Transgender day of Remembrance
Ομάδα Αλληλοβοήθειας
Ψυχολογική Υποστήριξη
Trans Προσωπικότητες
Trans Συγγραφείς
Trans Ποίηση
Trans Βeauties
TV - Video
Υγεία
Χρήσιμα tips
«Συμβουλές Ομορφιάς»
Συνεντεύξεις
Αφιερώματα
Ε Κ Δ Η Λ Ω Σ Ε Ι Σ
Διαγωνισμοί
Δελτία Τύπου Οργανώσεων
Αναδημοσιεύσεις
Βίντεο της ημέρας
Σαν Σήμερα - LGBT People in History
Chat
Trans Newsletter
Συντάκτες και συνεργάτες
ΒΙΒΛΙΑ
Trans Λογοτεχνία
Trans Δοκίμια
Trans Βιογραφίες
Trans Ξενόγλωσση Λογοτεχνία
Trans Ξενόγλωσσα Δοκίμια
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
Gay Λογοτενία
Gay Βιογραφίες
Gay Ποίηση
Gay - Lesbian Μελέτες- Δοκίμια
Lesbian Λογοτενία
Lesbian Ποίηση
Eρωτική Λογοτεχνία
Σεξουαλικότητα
BDSM - S/M Λογοτεχνία
Γενική Λογοτεχνία
Ψυχολογία
Βιογραφίες
Επιστημονική φαντασία
Ιστορία
Φωτογραφία- Γραφικές τέχνες
Παρουσίαση - Βιβλιοκριτική
Rainbow Είδη Δώρων
Είδη Δώρων
DVD
Trans DVD
Gay DVD
Lesbian DVD
MAGAZINES - ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ
Trans Ξενόγλωσσα Περιοδικά
GREEK PRESS & MAGAZINES
Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Τρία βιβλία μαζί με dvd
ΣΤΡΕΛΛΑ Το βιβλίο μαζί με το Dvd 19.90
ΝΕΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ [ 97 ]
ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ [ 124 ]
 
 LINKS
 
Newsletter
Παρακαλούμε εισάγετε το e-mail σας αν θέλετε να καταχωρηθείτε στην λίστα αλληλογραφίας μας για να ενημερώνεστε σχετικά με τις δραστηριότητες και τα προϊόντα μας, προσφορές, κλπ.
Αφιερώματα
Ζωή στα άκρα


Τι θέση θα έπαιρνε άραγε ο Κώστας Ταχτσής στο θέμα του γάμου μεταξύ ομοφύλων; Ο ίδιος συστηνόταν ως αντιφρονών, αντιρρησίας, μοναχοπερπατητής. Κι όχι μόνο αρνιόταν να γίνει μέλος οποιασδήποτε οργανωμένης ομάδας, αλλά κι οι καβγάδες του τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης με απελευθερωτικές κινήσεις που προσπαθούσαν να βγάλουν από το περιθώριο την ομοφυλοφιλία ήταν ομηρικοί.

Και οι τρεις βρήκαν βίαιο θάνατο. Ο Παζολίνι υπέστη άγριο ξυλοδαρμό, ο Ταχτσής (φωτο) βρέθηκε σπίτι του στραγγαλισμένος και ο Σεργιανόπουλος έφερε πάνω του 21 μαχαιριές.
«Η ομοφυλοφιλία», έλεγε το 1983 σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Λέξη», «είναι και θα είναι πάντα περιθωριακή, γιατί περιθωριακή είναι και η ομοφυλόφιλη τάση στον άνθρωπο -άσχετα αν μερικοί καθηλώνονται αποκλειστικά σ' αυτήν. Πώς να το κάνουμε, η ανθρωπότητα αποτελείται από άντρες και γυναίκες. Υπάρχει πάντα ένα περίσσευμα σεξουαλικότητας, ιδίως στους έφηβους και τους νέους, που εκτονώνεται με πολλούς τρόπους -τον αυνανισμό, την ομοφυλοφιλία, την τέχνη, το όνειρο. Μ' αυτά όμως, κακά τα ψέματα, δεν μπορείς να κάνεις παιδιά. Είναι της παρηγοριάς...»

Είκοσι χρόνια χωρίς τον Ταχτσή
Ο συγγραφέας που σημάδεψε την ελληνική λογοτεχνία με το «Τρίτο στεφάνι», ο «αλητάκος», όπως παρουσίαζε τον εαυτό του, που πληρωνόταν τη μέρα για τα γραπτά του και τις νύχτες για το σώμα του ως αρσενική πόρνη που ήταν, αν ζούσε σήμερα θα είχε ξεπεράσει τα 80, κι ίσως να εξέφραζε με ψυχραιμία την όποια στάση του απέναντι στην πολιτική πρωτοβουλία του δημάρχου της Τήλου. Εικασίες...

Τον Αύγουστο που μας έρχεται, συμπληρώνονται είκοσι χρόνια από τη μέρα που βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στον Κολωνό. Οχι δαρμένος άγρια και λιωμένος κάτω από τις ρόδες ενός αυτοκινήτου όπως ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι, όχι σκοτωμένος με σφυριές στο κεφάλι όπως ο βρετανός θεατρικός συγγραφέας Τζο Ορτον, ούτε σφαγμένος με απανωτές μαχαιριές όπως ο Νίκος Σεργιανόπουλος. Σύμφωνα με την ιατροδικαστική έρευνα, ο θάνατος του Ταχτσή οφειλόταν σε στραγγαλισμό. Κι ενώ πέρασε στα χρονικά ως ανεξιχνίαστο έγκλημα, κάποιοι μίλησαν γι' ατύχημα κι άλλοι ακόμα και για αυτοκτονία, σκηνοθετημένη από τον ίδιο ως δολοφονία!

Στο τελευταίο βιβλίο του Πέτρου Τατσόπουλου, τους «Νεοέλληνες» («Μεταίχμιο»), στο πορτρέτο που αναλογεί στον Ταχτσή, υπάρχει η μαρτυρία της φίλης του συγγραφέα, της τραβεστί Πάολα, προέδρου για ένα φεγγάρι του Σωματείου Αλληλεγγύης Τρανσέξουαλ Ελλάδας. Η τελευταία ήταν πεπεισμένη πως επρόκειτο για ατύχημα την ώρα της σεξουαλικής πράξης: «Ο Κώστας, έτσι που ήταν και παθιάρης, μπορεί να είχε πιει και κάνα μπουκάλι ούζο, ίσως να είχε πάρει και τίποτε άλλο, ίσως να πνίγηκε από αναρρόφηση... Δεν θα έβαζε ποτέ έναν άγνωστο σπίτι του. Τους ξένους τους ξεπετούσε στον δρόμο... Βέβαια, ο μύθος της δολοφονίας βόλευε τους πάντες... Είχε και ηθικό δίδαγμα για τους οικογενειάρχες: τέτοια ζωή που έκανε, καλά να πάθει. Τι ζωή έκανε, δηλαδή; Αυτή που δεν κάνουν οι υποκριτές. Τι έπρεπε; Να πεθάνει στα εβδομήντα του με καρκίνους και σωληνάκια; Ηταν ζωντανός άνθρωπος, είχε πάθη».

Η εκδοχή που έδωσε στον Τατσόπουλο ο Θανάσης Νιάρχος, επιμελητής των καταλοίπων του συγγραφέα, ήταν διαφορετική. Οπως λέει, του είχε εξομολογηθεί ο Ταχτσής σε ανύποπτο χρόνο ότι οι πελάτες του δεν ήταν μόνο άνθρωποι του περιθωρίου, ήταν και οικογενειάρχες από την επαρχία:

«Ερχονταν στην Αθήνα για 24 ώρες, ψώνιζαν μια τραβεστί, την έβαζαν να τους πηδήξει και γυρνούσαν ήσυχοι-ήσυχοι στο σπιτάκι τους. Ενας απ' αυτούς τους "φιλήσυχους" πιστεύω ότι τον δολοφόνησε... Στη μυθολογία του Ταχτσή, με όλη της την παιδική αθωότητα, ποιος θάνατος θα ταίριαζε περισσότερο; Ο Κώστας ξύπναγε κάθε πρωί κι έστηνε τη μέρα του σαν θέαμα. Σε αυτό το θέαμα περιλαμβανόταν και η νυχτερινή του έξοδος. Το πέρασμά του από την πιάτσα. Τον μεθούσε η ιδέα. Πιο πολύ κι από το πιοτό».

Αν ο θάνατος του Ταχτσή παραμένει ένα μυστήριο, εκείνος του Παζολίνι το 1975 χρεώθηκε εξαρχής στον 17χρονο τότε Πίνο Πελόζι για λόγους ερωτικούς. Ωστόσο, ένα σημαντικό μέρος της ιταλικής κοινής γνώμης δεν απέκλειε το ενδεχόμενο μιας δολοφονίας με πολιτικά κίνητρα, καθώς λίγες ώρες πριν από το μοιραίο εκείνο βράδι, ο Παζολίνι είχε δεχτεί απειλές από ακροδεξιούς κύκλους λόγω της ταινίας του «Σαλό»: μια αλληγορία πάνω στον φασισμό και την κατάχρηση εξουσίας, μια διασκευή του κλασικού βιβλίου του Ντε Σάντ «120 μέρες στα Σόδομα», μεταφερμένη στο κρατίδιο που είχε ιδρύσει το '43 ο Μουσολίνι πριν από την πτώση του.

Οπως και να 'χει, ο Πίνο Πελόζι καταδικάστηκε κι έμεινε κάμποσα χρόνια στη φυλακή. Πρόσφατα, εν τούτοις, ισχυρίστηκε ότι είχε αναγκαστεί να παραδεχτεί ένα έγκλημα που δεν είχε διαπράξει, επειδή δεχόταν απειλές για τη ζωή του και για τη ζωή των οικείων του. Κι όπως δήλωσε, το βράδυ της δολοφονίας βρισκόταν με τον διάσημο ποιητή και κινηματογραφιστή στην παραλία της Οστιας, όταν εμφανίστηκαν ξαφνικά τρεις άντρες που του επιτέθηκαν και τον σκότωσαν στο ξύλο...


Πώς ένας άνθρωπος που έχει φτάσει, στα 53 του χρόνια, στο απόγειο του πλούτου και της δόξας, φτάνει να δολοφονηθεί κάτω από τόσο άθλιες και τραγικές συνθήκες; Ανάμεσα σ' εκείνους που επιχείρησαν να δώσουν απάντηση ήταν κι ο ρωσικής καταγωγής και δεδηλωμένος ομοφυλόφιλος γάλλος συγγραφέας Ντομινίκ Φερναντέζ, στο βιβλίο του «Εγώ, ο Πιέρ Πάολο, στα χέρια του αγγέλου» («Εξάντας»). Ενα μυθιστόρημα όπου ο Παζολίνι αντιμετωπίζεται σαν μιά ηρωική φιγούρα, σαν ένας Ρομπέν των Δασών των περιθωριακών.

«Ο Παζολίνι δεν μπορούσε ποτέ να προσηλωθεί σ' έναν άνθρωπο, σ' έναν μοναδικό έρωτα», έλεγε ο Φερναντέζ στη «Λέξη» και πάλι, σε συνέντευξή του στους Αντώνη Φωστιέρη και Θ. Νιάρχο: «Αναζητούσε καινούριους συντρόφους κάθε βράδυ. Σε χώρους μάλιστα ιδιαίτερα επικίνδυνους, όπως ο σταθμός της Ρώμης, όπου συχνάζουν αρσενικές πόρνες και βασιλεύει η βία... Αγαπούσε να ερωτροπεί με τον κίνδυνο, αφού για είκοσι χρόνια ζούσε μ' αυτόν τον τρόπο. Του άρεσαν οι γνωριμίες, οι συναντήσεις, αυτό το είδος του ευκαιριακού έρωτα. Οσο κι αν φαίνεται περίεργο, δεν ήθελε ποτέ να κάνει έρωτα σ' ένα δωμάτιο, αλλά πάντα σ' ανοιχτό χώρο. Κι ο τόπος όπου δολοφονήθηκε είναι μιά άθλια και βρομερή παραλία κοντά στη Ρώμη, στις εκβολές του Τίβερη, ένα μέρος εγκαταλειμμένο -σωστή κόλαση. Εδώ είχε οδηγήσει τον δολοφόνο του, για να κάνουν έρωτα καταγής. Εξευτέλιζε τον εαυτό του με το να αρνείται ακόμα και την άνεση ενός δωματίου και πληρώνοντας τους εραστές του για να εξισορροπεί το βάρος της ενοχής του».


Ρίσκο και ηδονή
Η ακτιβίστρια της Ομοφυλοφιλικής Λεσβιακής Κοινότητας Ελλάδας, Ευαγγελία Βλάμη, την επομένη του γάμου της, που έτυχε να συμπέσει χρονικά με τη δολοφονία του Νίκου Σεργιανόπουλου, κατήγγειλε δημόσια ως ηθικούς αυτουργούς του εγκλήματος όσους ασκούν τρομοκρατία απέναντι σε ομοφυλόφιλους. Είναι κι αυτό μια άποψη, απολύτως σεβαστή. Αν δώσουμε, όμως, βάση σ' όσα είδαν το φως της δημοσιότητας σχετικά με την ιδιωτική ζωή του δημοφιλούς ηθοποιού, δεν αποκλείεται η τραγική του κατάληξη να οφείλεται και σ' έναν παρακινδυνευμένο τρόπο ζωής που ο ίδιος είχε συνειδητά επιλέξει.

Ως την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι αστυνομικές έρευνες για τον εντοπισμό του δράστη ήταν άκαρπες, αλλά οι περιοχές όπου διενεργούνταν ήταν «στέκια» όπως το Ζάππειο, το Πεδίον του Αρεως, η πλατεία Κουμουνδούρου... Εκεί όπου το ρίσκο και η ηδονή πάνε μαζί.

 

Της ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ                                                                                           

7 - 15/06/2008


Exandas *** Ντοκυμαντέρ στον Κόσμο

Exandas *** Ντοκυμαντέρ στον Κόσμο

Πρεμιέρα στο 9ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης - Εικόνες του 21ου Αιώνα

Πέμπτη 22/3, 23:30, Κινηματογράφος Ολύμπιον 

21.jpgΣύμφωνα με τον μύθο, ο Άγιος Βισέντε Φερρέρ ήταν επιφορτισμένος από τον Θεό με μια δύσκολη αποστολή: Να τοποθετήσει σε κάθε πόλη του Μεξικού, τον άνδρα, την γυναίκα και τις Μούσες. Όταν όμως ο Άγιος έφτασε στη Χουτσιτάν, παραπάτησε, σκόνταψε και όλες οι Μούσες που είχε στον σάκο του, του έπεσαν εκεί. Από τότε, η πόλη αυτή του Νοτιοανατολικού Μεξικού γνωρίζει μια απρόσμενη, όχι μόνο για το Μεξικό αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο, σεξουαλική απελευθέρωση. Οι ομοφυλόφιλοι άνδρες που το επιθυμούν, ντύνονται με γυναικεία ρούχα, και ζουν μια ζωή μέσες-άκρες όμοια με αυτή των ετεροφυλόφιλων συμπολιτών τους.

Στη Χουτσιτάν, οι Μούσες που κυκλοφορούν στο δρόμο όχι μόνο δεν κρύβουν, αλλά προβάλλουν με κάθε τρόπο την διαφορετικότητά τους. Κι οι συμπολίτες τους, απλώς συνεχίζουν το δρόμο τους χωρίς το θέαμα ενός άντρα που είναι ντυμένος, χτενισμένος και βαμμένος γυναικεία να τους εντυπωσιάζει, να τους προκαλεί ή να τους κάνει να δυσφορούν. Οι ίδιες(οι) λένε ότι ανήκουν στην κοινότητα των «ατρόμητων», «αυτών που αναζητούν τον κίνδυνο» και κάθε χρόνο γιορτάζουν την επιθυμία τους και την χαρά τους να είναι γυναίκες σε μια γιορτή στην οποία συμμετέχει ολόκληρη η πόλη...

Οι ίδιες(οι) λένε:
«Στη Χουτσιτάν, οι Μούσες παρουσιάζονται έτσι όπως είναι, σαν Μούσες. Εδώ όλος ο κόσμος είναι όπως θέλει, είναι αποδεκτό. Εμείς, το λέμε ότι είμαστε Μούσες, ποιο είναι το πρόβλημα; Ο άνδρας είναι άνδρας, η γυναίκα είναι γυναίκα, η λεσβία είναι λεσβία και οι Μούσες είναι Μούσες.Υπάρχουμε! Γιατί να κρυφτούμε;»
Η Χουτσιτάν είναι μια πόλη 160.000 κατοίκων που βρίσκεται στο Νοτιοανατολικό Μεξικό. Ανθρωπολόγοι, κοινωνιολόγοι και κάθε είδους επιστήμονες και ερευνητές, προσπαθούν τα τελευταία χρόνια να λύσουν «το μυστήριο της κοινωνίας της Χουτσιτάν», της μητριαρχικής δομής της και της ελευθεριακής κουλτούρας της. Οι περισσότεροι κάτοικοί της, ανήκουν στη φυλή των Ζαποτέκων. Πρόκειται για ιθαγενείς με πλούσια ιστορία και πολιτισμό που μεσουράνησε μέχρι σχεδόν την εποχή όπου επέδραμαν στη χώρα οι Ισπανοί κονκισταδόρες. Οι Ζαποτέκοι δεν συνήθιζαν να προσδιορίζουν το φύλο των ανθρώπων με βάση τις βιολογικές διαφορές τους.

16.jpgΧαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα για αυτό, αποτελεί το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα τα μικρά παιδιά μέχρι την ηλικία των τεσσάρων ετών, δεν τα αποκαλούν «αγοράκι» ή «κοριτσάκι», αλλά «κρία», δηλαδή «πλάσμα», «ον», «ανατρεφόμενο». Και περιμένουν μέχρι το παιδί, μέσω της συμπεριφοράς του να υποδείξει σε ποιόν χώρο θα ανήκει. Τα μικρά αγόρα λοιπόν, που μεγαλώνοντας δείχνουν ότι προτιμούν να είναι γυναίκες, δεν τα απορρίπτουν, απλά τα κατατάσσουν στον χώρο των Μουσών.


Στη Χουτσιτάν, οι μητριαρχικές δομές της κοινωνίας είναι ακόμη ισχυρές. Κι όταν οι άνθρωποι θεωρούν ότι όλοι είναι ίδιοι αφού όλοι προέρχονται από μία Μάνα, όσο κι αν αυτό ακούγεται απλοϊκό στα «δυτικά αυτιά», κανένας, είτε είναι άντρας, είτε γυναίκα, είτε γκέι, είτε Μούσα, δεν λογαριάζεται ως κάτι λιγότερο ή κάτι περισσότερο από τους υπόλοιπους...

Ταυτόχρονα, οι καθολικοί επίσκοποι και εκφραστές της Θεολογίας της Απελευθέρωσης που πέρασαν από τη Χουτσιτάν, άφησαν το περιθώριο στους ιθαγενείς να διατηρήσουν τα στοιχεία της κουλτούρας τους. Η σύμπτυξη των στοιχείων του χριστιανισμού και των εθίμων των Ζαποτέκων, επέτρεψε με τη σειρά της την ύπαρξη μια οπτικής διαφορετικής από αυτήν της αυστηρής καταδίκης της ομοφυλοφιλίας ως μεγάλης αμαρτίας. Κι ο Πάδρε Πάντσο που λειτουργεί σήμερα στην εκκλησία της πόλης, προσφέρει πάντοτε με μεγάλη χαρά την θεία κοινωνία στις Μούσες.

la-vela.jpg«Tο να είσαι μια Mούσα, σημαίνει να είσαι ελεύθερος, να είσαι ελεύθερος από τα πάντα, να είσαι ο εαυτός σου... Σημαίνει να δουλεύεις για σένα και για τους άλλους, να βοηθάς, πάντα να βοηθάς. Λέει ο κόσμος "μακάρι να είχαμε μια Μούσα! Θα θέλαμε να είχαμε μια Mούσα για να μας βοηθάει"».

Στην κοινωνία της Χουτσιτάν, οι πολίτες δεν προτάσσουν ως υπέρτατο ιδανικό το χρήμα ή το κέρδος. Αντιθέτως, προτάσσουν την ανάγκη της κοινότητας να υπάρχει μέσα από την αλληλοεκτίμηση και την αλληλοβοήθεια. Και οι Μούσες αποτελούν κινητήρια δύναμη αυτής της κοινωνίας.

Εργάζονται σκληρά στηρίζοντας την οικογένειά τους και την κοινότητα. Όπως άλλωστε λένε και οι ίδιες «εδώ οι Μούσες δεν είναι συνώνυμο της πορνείας ή της ακολασίας, είναι συνώνυμο του κόσμου της δουλειάς, του μόχθου...».

Δεν είναι όμως μόνο αυτό, αλλά και «ο γιορτινός τους χαρακτήρας» που κάνει τους συμπολίτες τους να τις εκτιμούν τόσο. Οι Μούσες είναι αυτές στις οποίες οι γυναίκες απευθύνονται ζητώντας στιλιστικές και ενδυματολογικές συμβουλές, συμβουλές για το μακιγιάζ, για το πως θα γίνουν όμορφες για τους άντρες. Οι Μούσες επίσης, είναι αυτές που αναλαμβάνουν τη διακόσμιση των χώρων που θα διεξαχθούν οι γιορτές της κοινότητας, αυτές που πρωτοστατούν στο κέφι και την διασκέδαση...

kamelia.jpgΣτην πολύχρωμη Χουσιτάν,την πόλη που έγινε γνωστή από την παραδοσιακή φορεσιά των γυναικών της όταν την υιοθέτησε ως ένδυμά της η Φρίντα Κάλο, το όνειρο της ανεκτικότητας και της αποδοχής του διαφορετικού έχει γίνει πραγματικότητα εδώ και χρόνια.

Χωρίς εξαγγελίες, χωρίς διακηρύξεις, χωρίς κοινωνικά κινήματα που χρειάστηκε να δώσουν πολυετείς, αιματηρούς κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, χωρίς συγκρούσεις και αψιμαχίες...

Ένα ντοκιμαντέρ για τη χαρά της ζωής και του έρωτα που επικράτησε αβίαστα... επειδή παραπάτησε ο Aγιος Βισέντε.

*Μούσες (Muxes), στη γλώσσα των Ζαποτέκων, λέγονται οι ομοφυλόφιλοι άνδρες που ντύνονται γυναίκες ή όπως λένε οι ίδιες(οι), «οι γυναίκες που γεννήθηκαν κατά λάθος άνδρες».

 Πηγή: http://exandas.ert.gr/ .

  

Μια νέα εντυπωσιακή ηθοποιός, η Μαρκέλλα, ( Transsexual ) ενέπνευσε 26 καλλιτέχνες, που μέχρι τις 20 Ιουνίου 2005 εκθέτουν τα έργα τους στο «Booze» (Κολοκοτρώνη 57).  Σαν θέμα δεν είναι πολύ πρωτότυπο, με τη διαφορά ότι η Μαρκέλλα υπήρξε κάποτε άντρας.

 

Τα πορτρέτα της (του)

 

της Δώρας Παπαγεωργίου


 


Από θαμώνας στο μπαρ έγινε το μοντέλο της έκθεσης. Μια νέα εντυπωσιακή ηθοποιός, η Μαρκέλα, ενέπνευσε 26 καλλιτέχνες, που μέχρι τις 20 Ιουνίου εκθέτουν τα έργα τους στο «Booze» (Κολοκοτρώνη 57). Σαν θέμα δεν είναι πολύ πρωτότυπο, με τη διαφορά ότι η Μαρκέλα υπήρξε κάποτε άντρας.

 

Οι Α. Παπαδημητρίου, Α. Χριστοφιλόπουλος, Α. Αποστολίδης, Α. Pfaff, Α. Γιαρμενίτη, Β. Σκοπελίτης, Γ. Γυπαράκης, D. Zglobicka, Ε. Δημησιάνος, Ε. Βορδώνη, Ε. Στεφανή, Ι. Τερλίδου, Κ. Μπαραμπούτη, Κ. Ιωσηφίδου, Κ. Χρήστου, Λ. Σταμοπούλου, Μ. Μπαρμπαρή, Μ. Genah, Ν. Κόκκας, Ν. Κρυωνίδης, Π. Λιναρδάκης, Π. Κυριαζή, Σ. Χουλιαρά, Σ. Πολίτη, Σ. Στάβερης και Στ. Σκοπελίτης συνεργάστηκαν μαζί της και δημιούργησαν την «Εικαστική προσέγγιση μιας ανεπίστρεπτης απόφασης».


Μπαίνοντας στο «Booze» παντού είναι η Μαρκέλα, σε φωτογραφίες, σε γλυπτά, σε έργα ζωγραφικής. Είτε γυμνή, είτε μαζί με τον καλλιτέχνη, ακόμη και σε performance που προβάλλεται σε βίντεο: «Ερχόταν συχνά στο «Booze» για να πιει το ποτό της, κι έτσι τη γνωρίσαμε. Την πρόταση της την έκανα αυθόρμητα κι εκείνη το ίδιο αυθόρμητα δέχτηκε» μας λέει η Λία Σταμοπούλου, μια από τους 26 καλλιτέχνες και συνιδιοκτήτρια του «Booze».

 


Οπως είναι φυσικό, πολλοί εστίασαν στην αλλαγή φύλου.

 


Μερικοί προσπάθησαν να προβάλλουν συναισθήματα της Μαρκέλας πριν και μετά την εγχείρηση. Αλλοι απλά την ύπαρξη μιας όμορφης κοπέλας. Στο έργο της Κατερίνας Μπαραμπούτη που δεν φαίνεται καν το φύλο του μοντέλου (φαίνεται μόνο το πίσω μέρος του σώματος) η Μαρκέλα ήταν αυτή που έδωσε χρώμα στο χαρτί, ζωγραφίζοντας δύο κίτρινα φτερά. Η Κλέα Ιωσηφίδου φωτογραφήθηκε μαζί της γυμνή για να δείξει ότι δεν υπάρχει καμία απόσταση μεταξύ τους. Ο Αγγελος Χριστοφιλόπουλος χωρίς να έχει στο μυαλό του τι θέλει να προβάλλει από το μοντέλο ικανοποιήθηκε μετά το τέλος της φωτογράφησης βλέποντας την ανακούφιση της συγκεκριμένης αλλαγής στο πρόσωπο της Μαρκέλας αλλά και την αγάπη της ίδιας για το σώμα της.

 


Ο Εκτωρ Δημησιάνος μας λέει ότι αντιπροσωπεύει τον μέσο Ελληνα που δεν ξέρει τη διαφορά της τραβεστί από μια τρανσέξουαλ: «Πήγαινα στα τυφλά και δεν ήξερα πού και πώς να κινηθώ. Ηταν μια πρόκληση για εμένα, γιατί το αντιμετώπιζα με επιφυλακτικότητα».

 

 

Χωρίς να την ξέρουν από πριν, τη «χρησιμοποίησαν» και έδωσαν τα δικά τους μηνύματα. Πώς αντιμετωπίζει τώρα ο κόσμος την έκθεση;

 


Οπως μας λένε, άλλοι αρνητικά, άλλοι θετικά. Μερικοί είναι επιφυλακτικοί. Σίγουρα όμως βλέπουν μια κρυφή πλευρά της Μαρκέλας και πολλών άλλων που βρίσκονται στη θέση της. Η πρόταση έγινε και σε άλλες τρανσέξουαλ, αλλά μόνο η Μαρκέλα δέχτηκε. Παρ' όλα αυτά αρνήθηκε κάποιες από τις προτάσεις που της έγιναν από τα παιδιά, γιατί όπως λέει ήταν κοινότοπες, εύκολες και πρόχειρες ιδέες. «Ηθελα τα παιδιά να με πλησιάσουν με σεβασμό, καταλαβαίνοντας τον αγώνα που έχω κάνει να είμαι σήμερα γυναίκα κι όταν αυτός απουσίαζε, έλεγα απλά όχι».

 

 

Της αρέσει το αποτέλεσμα; «Κάποια έργα ναι. Είδα πλευρές του χαρακτήρα μου που δεν φανταζόμουν. Αλλα πάλι όχι, γιατί ο καλλιτέχνης δεν ήταν πάντα σε θέση να αντιμετωπίσει κι εμένα, αλλά και το τι είμαι».

 

 
Πηγή http://www.enet.gr/          
                                                                                5  Ιουνίου  2005
 


πίσω πάνω

 

πίσω πάνω